Typy broni kombinowanej łączącej łuk z włócznią.

Typy broni kombinowanej łączącej łuk z włócznią:

1. Fragment obrazu zatytułowanego Wojownik Assiniboin, Pitätapiú, namalowanego przez artystę Karla Bodmera w Forcie Unii nad górną Missouri w czerwcu 1833 roku. Przedstawiony Indianin nosi ceremonialną broń kombinowaną, długą łuk-lancę zwieńczoną metalowym żeleźcem wykonanym w popularnym stylu, pozyskanym od białych handlarzy. Lanca jest ozdobiona wstążkami z miękkich, suszonych niedźwiedzich wnętrzności, posmarowanych czerwoną, świętą farbą.
2. Rzadkim okazem pochodzącym z Japonii jest grot jap. fukuro yumiyari. Trójgraniasty grot typu jap. sei sankaku był przeznaczony do mocowania na łuku, a jego tuleja była wyprofilowana w ten sposób, żeby można było na nią założyć cięciwę. Można przypuszczać, że ten rodzaj grotu wykształcił się podobną drogą jak „strzały do rzucania”, jap. nageya, (por. uchine). Gdy łuk pękał lub przeciwnik znajdował się zbyt blisko, wojownik mógł go obrzucić strzałami, albo zaatakować prowizoryczną włócznią zrobioną z łuku.
3. Indyjska broń kombinowana, połączenie broni białej z miotającą. Jest to łuk z ostrzami na końcach nazywany sithak.

Bibliografia:

• Taylor Colin F., Native American Weapons, University of Oklahoma Press, UK 2001,
• Trubnikow Borys, Wielki leksykon broni i uzbrojenia, Wydawnictwo Kurpisz, Poznań 2000,
• Winkler Wiesław, Japońska broń drzewcowa, przewodnik, Diamond Books, Bydgoszcz 2005.